|
Rozmieszczenie i status.
Kraska (Coracias garrulus L.) jest ptakiem z rzędu
kraskowych z rodziny krasek. W Europie jest jedynym
przedstawicielem tej rodziny, reprezentowanej głównie przez
gatunki tropikalne. Swoim wyglądem przypomina egzotycznego
ptaka, a w słońcu pióra kraski błyszczą i mienią się przepięknym
błękitem. Zasięg występowania kraski rozciąga się od
północno-zachodniej Afryki poprzez południowe krańce Europy,
Azję Mniejszą po południową i środkową Azję. W Europie znajduje
się większość stanowisk lęgowych kraski. Jeszcze kilkadziesiąt
lat temu gatunek ten należał, zarówno w Europie jak i w Polsce,
do pospolitych. W połowie lat 80-tych XX wieku w Polsce
szacowano liczbę par kraski na 500-600, a już na początku lat
90-tych na 360-380. Ostatnie szacowania dla Polski, z 1998 roku,
podają kolejny spadek na 112-133 pary. Od tego okresu
ornitolodzy obserwują ciągły spadek liczebności tego ptaka w
naszym kraju. W związku z wymieraniem kraski w całej Europie
znalazła się ona na Czerwonych Listach Zwierząt Ginących i
Zagrożonych otrzymując status „gatunek skrajnie zagrożony” lub
wręcz „gatunek wymarły” (np. kraje Beneluksu). Znajduje się
również na listach Konwencji Berneńskiej i Bońskiej, zaś
Dyrektywa Ptasia Unii Europejskiej uwzględnia kraskę jako
gatunek szczególnej troski, dla którego należy tworzyć Specjalne
Obszary Ochrony, w ramach programu Natura 2000, w celu ratowania
ostatnich stanowisk lęgowych tego ptaka. Także w Polsce kraska
podlega ochronie prawnej oraz jest objęta ochroną strefową.
Jednak pomimo sporej wiedzy na jej temat oraz ochrony prawnej,
kraska nadal znika z polskiego krajobrazu.
|
